ListelerSinema Yazıları

Sinema ve Kentler Üzerine – Notlar ve Düşünceler

7) Berlin: Die Sinfonie der Grosstadt (Walter Ruttmann, 1927)

1920’lerde Alman gazeteci Tucholsky Denetlenen İnsan adlı makalesinde Berlin’i şu şekilde tasvir eder: “…Berlin tramvayı… Tramvaya birden üniformalı bir adam binip yolculardan biletlerini göstermelerini ister. Bir yolcu dışında herkes sorumluluğunun bilincinde ceplerini karıştırıp biletlerini gösterir. Uşak bir halktır, işte bu Alman halkı. Çünkü şimdi herkes, sanki büyük bir suç işlemiş gibi adama bakmaktadır. Yolcular, üniformalı memura korkuyla karışık derin bir saygı içinde bulunmakta ve hepsi, biletini yitiren adamdan nefret etmektedir… Kimileri, adamın didinmesini biraz da acıyarak izlemekten hoşlanmakta ve tüyleri ürpererek onun korkunç durumuna kendilerini koymaktalar… Yolcu kendini suçüstü yakalanmış gibi duyumsuyor… Küçük bir olay, önemsiz bir olay elbette. Ama işte günlük hayattan yalın bir gözlem…” (6)

Sinema, yalnızca şehri ve şehrin kültürünü yansıtmaz. Sinematograf, aynı zamanda bir makine olarak da modernleşmenin doğrudan sembolüdür. 1920’lerin Alman sineması, kafasını sürekli büyük kentler ile –çoğunlukla da Berlin ile- modernite üzerinden kurcalamıştır. Berlin: Die Sinfonie der Grosstadt, Berlin’de geçen bir günü anlatır. Tıpkı modernitenin gerektirdiği gibi film, zengin ve fakirlerin kendi yaşamlarını bir sınıf çatışması içerisinde anlatmaz, aksine onların organik birlikteliğine, çeşitliliğine, bir makine gibi işleyişine ve Berlin’in kendisine odaklanır.

Atakan Özkan
19 Şubat 1994’te İstanbul’da doğduysa da Atakan, üniversiteye kadar İstanbul’da pek bulunmadı. Son birkaç senedir İstanbul’da, mimarlık okuyor. Küçüklüğünden beri hep tanımadığı insanların hayatlarını merak ederdi. Belki de bu yüzden sinemayı hep çok sevdi. Kimse bilmez, ama en çok izlediği film 1993 yapımı bir korku filmidir. Okuduğu kitapları çoğunlukla bitirmez. Akşam yatmaz sabah kalkmaz.

Yorum yaz