ListelerSinema Yazıları

Sinema ve Kentler Üzerine – Notlar ve Düşünceler

4) Hiroshima Mon Amour (Alain Resnais, 1959)

Hiroshima Mon Amour’da, kent doğrudan izleyiciye gösterilmez, bellek ve geçmiş üzerinden aktarılmaya çalışılır. Deleuze’e göre zaman iki yönlü bir ayna gibi çalışır. Şimdide ikiye bölünür ve bir taraf geleceği oluştururken diğer taraf geçmişe doğru yol alır. İzleyicinin film boyunca gördükleri de zamanın kristalleşmiş halinden başka bir şey değildir. Ya da Baudrillard’ın ifadesiyle bir simülakrdan (4) ibarettir. Bu bağlamda Elle’in Hiroşima’da gördükleri Nevers’in bir simülakrına dönüşür. Elle, Hiroşima’da Nevers’i yeniden canlandırır. Hiroşima’yı görmez, ama gördükleri kendi belleğinde kendi kentini, kendi zamanını ve kendi gerçekliğini oluşturur.

Atakan Özkan
19 Şubat 1994’te İstanbul’da doğduysa da Atakan, üniversiteye kadar İstanbul’da pek bulunmadı. Son birkaç senedir İstanbul’da, mimarlık okuyor. Küçüklüğünden beri hep tanımadığı insanların hayatlarını merak ederdi. Belki de bu yüzden sinemayı hep çok sevdi. Kimse bilmez, ama en çok izlediği film 1993 yapımı bir korku filmidir. Okuduğu kitapları çoğunlukla bitirmez. Akşam yatmaz sabah kalkmaz.

Yorum yaz